Na maanden van stilte wordt het weer tijd voor een update. Hier gaat alles zijn gangetje; de belangrijkste ontwikkeling is eigenlijk wel dat Ronja sinds enige maanden plekjes op haar vacht vertoont. Dat begon op haar voorpoot, maar ze doken later ook op bij haar oksels en op haar achterpoten. De oorzaak is nog niet achterhaald, maar in de tussentijd zit ze op hypo-allergeen voer en moet ze een kap op: als ze eraan gaat likken, dan wordt het namelijk erger. Opa Rick wordt inmiddels ook een jaartje ouder en moet naast artrosepillen ook aan zijn eigen speciaalvoer om het onvermijdelijke zo lang mogelijk uit te stellen…

Dat heeft nogal wat gevolgen voor de voedselvoorziening in huize Wu Wei. Waar alles voorheen aan de carnibest zat, moeten Ronja en Rick nu hun eigen voer en mag Ronja geen carnibest (Rick nog wel, maar met mate). En de héérlijke brokjes (aldus Pili) die zij nu krijgen moeten ook alleen door henzelf worden opgegeten.

Enter de chip-geactiveerde voerbakken, waarvan we er nu drie hebben. Dat was voor de langharen nog wel eventjes wennen, want hoe werkt zo’n ding nou?

Ronja’s kap moet standaard op, maar die mag ook weleens af voor kriebel- en wasmomentjes op schoot. Dat leidt soms tot charmante – ahum – houdingen.

We hebben het ook nog eventjes met een op maat gemaakt pakje van oude sokken geprobeerd, maar daarmee likte ze niet alleen haar huid op andere plekken stuk, maar werd ook de plek zelf alleen maar erger omdat ze de sok natlikte. Jammer, want hiermee had ze wel meer bewegingsvrijheid, bijvoorbeeld om op sokken te jagen!

Met Rick en Ronja onder verscherpt medisch toezicht moeten er natuurlijk ook bezoekjes aan de dierenarts gebracht worden.

Met Pili, die eind vorige maand één jaar werd, gaat het ondertussen onverminderd goed. Op lente-uitjes jagen, ín het zitmandje in de tuin kruipen, aan de ruit krabben als je weer naar binnen wilt of lekker chillen op het kleedje op de bank: wat een zwaar leven…

En onlangs lieten we ze een aantal dagen in de goede handen van oma, terwijl wij Londen onveilig maakten. Onze terugkomst werd erg gewaardeerd.

Gelukkig zijn er ook nog wat momentjes dat iedereen bij elkaar is, zoals wanneer er snoepjes worden uitgedeeld.

… of als je gewoon lekker met zijn allen op de bank kunt gaan liggen, op dat heerlijk zachte kleedje met vingers die je aaien.

Nou, dat was het weer. Tot de volgende keer!

Het is alweer een tijdje geleden, dus de hoogste tijd voor een update! En wat voor een – maar daarover later meer.

We gingen met Snoot en Pili naar de Kattenshow van Neocat in het altijd bruisende Dalfsen. Een wereldshow bovendien, dus hier trof je katten en keurmeesters van over de hele wereld. En er vielen dus ook mooie prijzen te winnen.

Zo’n kattenshow is voor de katten altijd een beetje vervelend. Je moet van ’s ochtends vroeg tot ’s middags laat (en als je pech hebt tot in de avond) in zo’n klein hokje zitten met wat voer en een bak… De een legt zich er (letterlijk) bij neer en tukt de tijd door. De ander laat zich luidkeels horen en probeert zich een weg naar buiten te krabben – altijd zonder succes, overigens.

Onze katten zitten daar een beetje tussenin: ze zijn wel alert, lopen rond en mauwen, maar leggen zich er uiteindelijk ook wel bij neer. Als de rits dan opengaat om ze eruit te vissen en mee te nemen naar de keurmeester, is dat ook altijd een beetje spannend – voor kat én mens.

Op de tafel van de keurmeester worden ze dan ook nog eens uitvoerig bekeken en aangeraakt. Vreemde blikken en handen, brr! – reden genoeg om je flink tegen je mens aan te drukken. En na een paar minuten word je dan weer weggedragen en moet je terug je hok in.

Snoot gooide ook in eerdere kattenshows altijd hoge ogen, en nam ook wel eens een prijs mee. Hier werd ze de Best In Show (BIS) in haar categorie ‘poezen Halflanghaar II’. Maar daar hield het niet op: de jury kroonde haar namelijk ook Best Of Best (BOB) in de categorie ‘Halflanghaar II’.

En toen werd het spannend, want de vijf BOBs die aan het eind van de show overbleven, streden ook nog tegen elkaar om de Best Of All (BOA): inderdaad, de winnaar van de wereldshow.

En dat werd Snoot! De jury prees haar om haar uiterlijk, maar kroonde haar ook BOA omdat ze een Somali is, en omdat je die nu eenmaal niet veel ziet (en dat is waar: op kattenshows zijn ze tussen al het Brits geweld vaak de kleine minderheid). Een prachtige erkenning voor het ras.

En Snoot? Die was blij dat ze weer thuis was en daar met haar favoriete speeltje kon spelen. Net als Pili. De thuisblijvers (Rick en Ronja) wachtten ons daar al mauwend op, waarmee het kattengezinnetje weer compleet was na een enerverende en belonende dag.

Nu de Ootjes allemaal een nieuw huisje hebben gevonden, lopen bij ons in huis alleen nog de Peetjes rond. Die gaan eerdaags ook naar hun nieuwe huisje toe. Ondertussen groeien ze als kool – dit worden fikse katers als ze eenmaal volwassen zijn.

Een kleine foto-update – waarschijnlijk een van de laatste (tot de Kuutjes en de Erretjes worden geboren, natuurlijk…):